Over pony's van Ponypark Slagharen en paardenslagers

Het begint redelijk saai te worden (voor anderen dan) die daginvulling van mij, met dat gefiets langs de meertjes en koeien schapen geiten paarden en kippen, compleet met picknickmand, al was er deze keer een vriendin mee.
Word bijna  de talk of the town, zo van "kijk daar gaat ze weer", maar een beetje eigenzinnigheid is mij niet vreemd.

In het dorp waar wij woonden van mijn 8e tot mijn 16e, waren wij vrijwel de eersten die pony's van Ponypark Slagharen huisvesten in de wintermaanden, dat wil zeggen in de wei lieten lopen.
In ruil daarvoor mocht ik gratis met mijn beste vriendin op de pony's rijden.
Daar dachten die pony's toch anders over, die zagen weer eens lekker sappig gras en dachten vakantie te hebben, en toen ze ons in het vizier kregen met het hoofdstel al in de aanslag, zetten die het op een lopen. 
Het vergde enige oefening, maar ze lokken met een suikerklontje was een goede zet en dan snèl het bit in de mond en de dieren bij hun kuif vasthouden.
Snel klauterden we dan op de rug van de dieren die allebei níét voor uit te branden waren en koppig stokstijf bleven staan.
En dan eindelijk daar gingen ze...... sjok sjok sjok, waarna ze ineens in volle gallop in niet te stuiten vaart naar een in de verte ontdekt stukje grasveld draafden en zich met hun kop naar beneden te goed deden aan al dat lekkers, en wij maar aan de teugels trekken.

Maar we werden er gaandeweg de tijd steeds handiger in, en omdat er steeds meer mensen in ons dorp pony's uit Slagharen lieten overwinteren werden al die meiden te paard een ware plaag. 
In volle gallop joegen we de dieren door de straten, we waren soms wel met 10 pony's.
Denk maar eens aan al die staarten die te pas en te onpas omhoog gingen om zich te ontdoen van al wat overbleef na het lekkere verorberde gras. We hebben heel wat overlast veroorzaakt, maar een fantastische tijd gehad.

Later kreeg ik een eigen pony, die in een weilandje stond vlak bij een nieuwe woonwijk, deze grote veelvraat at al het afgemaaide gras op wat over het hek werd gegooid door iedereen die hun tuin had gekortwiekt. Het duurde dan ook niet lang of het dier was zó dik dat ik er alleen nog maar in de sjokstand op vooruit kon en ik het zadel bijna niet meer om die dikke buik heen kon krijgen.
Een pony met obesitas, ècht waar ík had er een, en net als bij mensen met obesitas, at dit paard teveel tussendoor, ondanks verzoeken het dier niet bij te voeren gebeurde dat toch.
Uiteindelijk kon ik er niet meer op rijden en moest ie naar de paardenslager, al werd er tactvol door mijn ouders gezegd dat hij verkocht ging worden, ik wist natuurlijk wel beter.